Deniz Camp i Eric Zawadzki łączą siły w walce z temporalnymi zaburzeniami rzeczywistości! …ale czym jest rzeczywistość w takiej sytuacji? Do wyjaśnienia całej sytuacji byłby potrzebny Andrzej Dragan. My tymczasem zajmijmy się oceną czy warto i co prezentują Wybrane wydarzenia kryzysowe czyli komiksowe Outer Limits ze stajni Image. Spoiler alert: warto.
Good luck, don’t die, have fun
Graficznie jest świetnie. Nie w sensie: „mniejsza o fabułę, shut up and take my money”, za same rysunki. Kreska jest po prostu bardzo dobra. Jednak to, co funduje nam Eric Zawadzki (nasi górą) poprzez powyginanie i ułożenie kadrów, jest godne podkreślenia.
Choć często (o ile nie praktycznie zawsze) czytam e-rzeczy, to jednak papier w ręku przy komiksie po prostu pasuje lepiej. O tyle muszę przyznać, że gdyby nie elektroniczna wersja komiksu, chyba nie zauważyłbym tego szczegółu. Kadry na dwóch stronach są ułożone w oczy. Jedno oko wyraźnie podkrążone, zmęczone, a drugie zdaje się „uciekać” w górę, jak przy omdleniu. Zauważyłem to dopiero przy miniaturkach stron. Nie wiem, czy z nosem przy kartce bym to wyłapał.
Polecam zwrócić uwagę na takie smaczki, bo może być ich więcej. Oczywiście nie jest to jedyna perełka w kwestii graficznej jaką można zauważyć. Znajdziemy spiralne konstrukcje, kadrowe diagramy kołowe, jak również wymagające skupienia przeplatanie światów z innych „wymiarów” z głównym światem. Choć stwierdzenie „główności” któregokolwiek z nich jest problematyczne. Mocno mi podeszły okładki poszczególnych zeszytówek i arty. Z resztą dla chętnych polecam zajrzeć na stronę Erica, gdzie można podziwiać część jego prac. Według mnie Borat_z_dwoma_kciukami_w_górze/10. Great success.
Powtarzającym się elementem wspólnym jest wyglądający na bezdomnego fana steampunku (lub zamożnego hipstera) podróżnik w czasie. Może próbuje tylko przetrewać, a może jest szalonym naukowcem z jetpackiem zamiast DeLoreana. Postać dziwnego wędrowca skojarzyła mi się z głównym bohaterem, granym przez Sama Rockwella, z niedawnego filmu Baw się dobrze i przeżyj.
Kojarzycie taki serial albo komiks, gdzie jedynym punktem wspólnym była jedna postać, która nie miała wiele wspólnego z prezentowanymi wydarzeniami i pełniła co najwyżej funkcję narratora? Jeśli tak, to dajcie znać, bo mój umysł jest pewien, że było coś takiego, ale za nic nie mogę sobie przypomnieć tytułu.
We’re outatime, Marty
Wracając — głównym motywem całego wydania jest oczywiście czas. Sinusoida życia, jak śpiewali rodzimi chłopaki z zespołu Ocean. Jak ruch planet wokół Słońca. Swoją drogą polecam znaleźć symulację pokazującą ruch planet z uwzględnieniem obiegu Słońca wokół galaktyki.
Twórcy prezentują nam sześć historii, które nie są ze sobą bezpośrednio powiązane. Znajdziemy tu opowieść o wiecznie spóźnionej pracownicy zagubionej w zmieniającym się świecie. Opowieść o uwięzieniu w toksycznym środowisku, które później odtwarza się na nowo. Może, oprócz uciekającego czasu, są to historie o walce z nieuniknionym, a może o nadziei i możliwości zmian. W końcu systemu może nie dać się zmienić od wewnątrz — jak w Snowpiercerze poprawa wymaga czasem wyjścia poza jego granice. Ponownie dla chętnych dodam, że wydanie jest de facto częścią pierwszą, gdyż seria wychodzi dalej i jest obecnie na zeszycie #8.
Innymi słowy, jest to komiks, który warto przejrzeć kilka razy. Niby często bywa tak, że twórcy ukryli coś więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. Jednak tutaj jest to bardzo dobrze przeprowadzone, zaplanowane i smacznie wykonane.
Za egzemplarz recenzencki dziękujemy wydawnictwu Nagle!