Obserwatorzy Nagle Comics Vaughan Okładka

Obserwatorzy – recenzja komiksu

Nie zapomnij do nas zajrzeć – > Facebook Logo Instagram Logo Spotify Logo

Brian K Vaughan to utytułowany scenarzysta komiksowy mający na swoim koncie wiele ciekawych tytułów. Y: the last man, Ex Machina czy Paper Girls – aby wspomnieć choćby o kilku. Mnie osobiście najbardziej kojarzy się ze świetnymi Lwami z Bagdadu, do któreych mam jakiś wyjątkowy sentyment (pewnie dlatego, że to jeden z pierwszych zakupów dokonanych na wczesnych edycjach EMEFki w Łodzi.) No i teraz w moje ręce trafił jego komiks Obserwatorzy, którego chyba nie zrozumiałem, nie strawiłem i w sumie nie wiem do końca, w którym kierunku ten komiks chciałby podążać. Mam również wątpliwości, czy sam autor to wie.

Obserwatorzy, łączcie się

Główna bohaterka, Val siedzi sobie w kinie i czeka na chłopaka, licząc na miły wieczór, zakończony kolacją ze śniadaniem. Chłopak jednak ją wystawia do wiatru, a wypad na film kończy się tragicznie. Do sali kinowej wpada szaleniec strzelający do zupełnie przypadkowych ludzi, próbując pobić rekord morderstw i pochwalić się nim na mediach społecznościowych. Val ginie od kul zamachowca i paradoksalnie, tu zaczyna się cała historia.

Val po śmierci zamienia sie w ducha i rozpoczyna swoją wędrówkę po świecie. Nie jest w stanie przejść na druga stronę (czymkolwiek ona jest) i snuje się próbując zrozumieć sytuację. Natrafia na inne duchy, jedne bardziej życzliwe, inne mniej, ale w ostateczności to świat żywych nadal interesuje ją najbardziej. Val bowiem uwielbia podglądać ludzi podczas uprawiania seksu.

Samotna podróż Val kończy się, gdy natrafia na Sama. Obie dusze intrygują się nawzajem i zaczynają wędrować po świecie razem. Okazuje się, że, pomimo różnic w czasie życia i śmierci oboje dzielą te same pasje do kina oraz podglądactwa żywych w trakcie kopulacji.

Miłość w czasach zarazy

Podobało mi się, jak budowane jest napięcie pomiędzy Samem i Val. Po pewnym czasie czytałem Obserwatorów już tylko i wyłacznie po to, aby sprawdzić, czy autor wymyśli jakiś sposób na to, aby dwie niezaskopokojone duszyczki wreszcie się zbliżyły.

Podoba mi się przedstawienie Eksperymentu Calhouna w rzeczywistości, ale z perspektywy zaświatów. Podróż wędrówców jest bowiem rozciągnięta w czasie i ci szybko trafiaja do przyszłości, która nie jawi się w kolorowych barwach (dosłownie, bo w Obserwatorach tylko dusze są kolorowe). Podczas gdy nasza parka snuje się rozprawiając o różnych kwestiach, świat staje w obliczu apokalipsy. Masowe morderstwa pokazywane w socialach się mnożą, kraje skaczą sobie do gardeł, fabryki z bronią produkują coraz to nowe narzędzia śmierci, bomby spadają na metropolie. Szaleństwo. Jesteśmy świadkami wymierania kontaktów międzyludzkich, w których nawet seks jest zastępowany przez maszyny przejmujące rolę partnerów. Co akurat jest dziwne, bo ostatecznie i tak świat kończy się przy dźwiękach wielkich orgi i upustu żądz. Ludzkość pragnie osiagnąć zbiorowy orgazm, w taki lub inny sposób, zanim skończy się świat.

I uwaga – w tym szaleństwie Val i Sama interesuje wyłącznie to, aby najść kogoś, kto uprawia seks w trójkącie, i tym poszukiwaniom towarzyszymy.

Obserwatorzy Nagle Comics Vaughan

Seks Kłamstwa i kasety wideo

W Obserwatorach można znaleźć odpryski naprawdę wielu wątków. Pojawia się tu krytyka mediów społecznościowych pchających do kolejnych ekstremów i wyciągających najpodlejsze cechy naszego charakteru tylko ku uciesze coraz bardziej anonimowej gawiedzi. Jest tu krytyka gloryfikowania przez media morderców, którzy szukają poklasku i sławy na społecznościowej arenie. Jest tu alienacja technologiczna, bo gdy bohaterka obserwuje randkującą parę, która w normalnych okolicznościach skończyłaby w łóżku ze zdziwieniem odkrywa, że zamiast konsumpcji wieczoru chłopak wybiera stosunek z automatem do autozaspakajania się. Wreszcie widzę tu ciekawą perspektywę na społeczeństwo na granicy wyginięcia.

Tylko, że wszystko, co dobre tonie w przegadanych sekcjach, w których Val i Sam obwąchują się budując napięcie seksualne. Opowieść próbuje obrać jakieś kierunki, ale nie do końca wiadomo w którą stronę chce podążać i jest to zniechęcające, bo ostatecznie staje się to trochę opowieścią o niczym. Przegadanie, oraz wplątywanie zupełnie niepotrzebnych wątków, które nic nie wnoszą do fabuły, oraz zbyt duża jak na mój gust ilość niedomówień przeszkadzają mi w tej opowieści.

Autor chyba sam nie wiedział na co się tu zdecydować. Wydaje mi się, że chciał tu zrobić romans. Historię o dwóch duszach, które łączą podobne upodobania do kina oraz podgladania ludzi podczas uprawiania seksu. Rozmowy o filmach mogłyby być nawet interesujące (ta reinterpretacja Terminatora choćby), albo wizja upadającego świata który grzmoci się po każdym kącie, gdyby wszystko i tak nie było podszyte seksualnością. I tak upadający świat i zamienia się w kociołek, w którym szaleńcy z bronią polują na aktorów porno.

Obserwatorom nie pomaga też walący po pysku brak konsekwencji. Oto mamy postać, która urodziła się pod sam koniec wojny secesyjnej, jest fanem kina, i jak sama przyznaje – zna filmy science fiction, ale używa anachronizmów typu „aeroplan”. To jak w takim wypadku jest w stanie skonsumować nawet najstarsze filmy z gatunku fantastyki naukowej i nawet się nimi zachwycać? Jeśli to sposób na podryw Val, to choć na nią zadziałał, to nici, jakimi takie elementy są szyte są tak grube, że cisną i uwierają. Nie zauważyłem momentu, w którym Sam obnaża swoją wiedzę, co sugeruje, że albo Val jest naiwna lub głupia jak but, albo autorzy liczą na to, że czytelnik taki będzie. To samo jest z nagle pojawiajacym się „stalkerem” Val z zaświatów, którego wcześniejszych wejść ani nie zauważyłem, ani ich nie sygnalizowano. Po prostu nagle pojawia się jakiś typ, który jest nieuprzejmy dla Val i jest to w zasadzie jedyny jego cel. Być dupkiem, którego Sam odgoni udowadniając swoją rycerskość. Nie rozumiem również albo nie wyłapałem dlaczego część ludzi po śmierci dostaje możliwość pozostania jako duchy, a część nie oraz na jakiej zasadzie przechodzą na drugą stroną. Dlaczego po śmierci uwiera niektórych huć tak wielka, że pamiętając szcześliwe związki, w których byli za życia, zakochują się w przygodnie poznanych zmarłych. Takich atrakcji w Obserwatorach jest sporo i szczerze mówiąc nawet nie chce mi się wymieniać kolejnych.

Radosny finisz

Doceniam pomysł na ukazanie miłości w czasach apokalipsy z perspektywy zaświatów i próbę spojrzenia na to, jak my, jako społeczeństwo się zachowamy wobec nieuchronnego końca. Nie uważam nawet, że mieszanie tego w orgiastycznym tyglu kopulujących par i eksplodujących bomb za złe. Ale przegadanie, przeskoki fabularne i niekonsekwencja powoduje, że opowieść staje się trudna do przetrawienia i traci zupełnie okazję na to, czym mogłaby być.

Za plik recenzencki dziękujemy wydawnictwu Nagle!

Obserwatorzy Nagle Comics Vaughan

Polecamy do lektury

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *