Osiemnasty wiek to były bardzo dziwne czasy, a Joseph Dombey przekonał się o tym jak mało kto. Ten francuski botanik podjął się kilku mniej lub bardziej udanych przedsięwzięć i choć w wielu przypadkach niepowodzenia były spowodowane nieszczęśliwymi splotami przypadków, to jego ostatnia wyprawa okazała się w brzemienna w skutki, odbijające się nawet w programach kosmicznych. Wilfrid Lupano i Léonard Chemineau w swoim komiksie „Przemierzyć Karaiby” wzięli na warsztat historię o nieudanej próbie doręczenia przez Dombeya do młodych Stanów Zjednoczonych wzorców metrycznych, a dzięki korsarzom, którzy przerwali uczonemu podróż, wszyscy mogą wciąż naśmiewać się dziś w Internecie z amerykańskich jednostek miar.
Tytuł z podtekstem
„Przemierzyć Karaiby” to komiks o tytule nieco mylącym, acz niezmiernie sprytnym i przewrotnym. Sugestia jakoby mielibyśmy w ręku tytuł awanturniczo-przygodowy nasuwa się sama i choć autorzy usilnie próbują upchnąć swój komiks w te ramy nadając mu formę opowieści o piratach, to forma ta ma jest przekształcana w opowieść edukacyjno – popularyzatorską, która wykorzystuje sztafaż wesołej historii o korsarzach (nomen omen pchający się na karty sam).
Oto bowiem wspomniany Dombey, otrzymawszy wspomniane już zadanie dostarczenia do młodych Stanów Zjednoczonych wzorców metrycznych do Ameryki nie dociera. Pojmany przez piratów dokonuje żywota na Montserrat, nie dowożąc wzorców i dość trwale przyczyniając się do braku jednolitego systemu miar na świecie.
Autorzy w przyjemny sposób zamieniają opowieść z historii w formę kolorowego, wesołego i pełnego humoru komiksu. Historia toczy się żwawo i jest pełna zabawnych gagów, anegdot i nieco absurdalnego humoru sytuacyjnego. Jednocześnie pełna nieszczęść podróż Dombeya do Stanów pozostaje głównym elementem i osią opowieści, co może być jednocześnie olbrzymią zaletą, jak i elementem, który powoduje małe zgrzyty.
Przemierzyć Karaiby z nosem w encyklopedii
Odnosiłem bowiem wrażenie, że autorzy mając na uwadze ów edukacyjno-popularyzatorski sznyt sami ograniczają się i podcinają skrzydła w chwilach, w których widać przebłyski dobrej zabawy. Gdy opowieść nabiera czasem nieoczywistych kształtów, nagle wracają do hagiografii Dombeya czy suchych wrzutek o istocie jego misji. Tak jakby stawali momentami stawali na baczność, pauzując grę, przy której doskonale zaczynali się bawić. To nie psuje lektury, ale dodaje szczypty sztuczności i zamiast radosnych harców mamy tu trochę kindersztubę i szablon.
Oczywiście, mając na uwadze, że komiks jest adresowany głównie do młodzieży, której w atrakcyjny sposób należy zaserwować inne treści, to odnosiłem wrażenie niejakiej sztuczności i lekkiego kłucia po oczach. Ale cóż – to nie ja jestem targetem dla „Przemierzyć Karaiby” i może zwracam niepotrzebnie uwagę na niektóre detale, bo pomijając te elementy, komiks jest całkiem przyjemny.
Jak już wspomniałem, „Przemierzyć Karaiby” to komiks pogodny, kolorowy, zabawny i lekkostrawny – coś doskonałego na jesienną chandrę. Kilkukrotnie parskałem śmiechem z absurdalnych wręcz sytuacji, które autorzy wplatają w opowieść i faktycznie, udaje im się przy tym poszerzyć moją wiedzę o doniosłych czynach Dombeya, ale nie tylko. Dowiedziałem się co nieco o kurczakach górskich i programie kosmicznym, na który nieudana wyprawa Francuza do Stanów miała pośrednio wpływ.
Kreska jest komiksowa i doskonale niesie opowieść, dodając miłego posmaku i podkreślając przezabawne cechy postaci. Piraci stanowią bowiem kwintesencję karykaturalnych przedstawień morskich rozbójników, ale też pełnią funkcję nieco sztampowych, bohaterów, którzy w romantyczny acz bardzo stoicki sposób przypominają Dombeyowi, że postęp to nie wszystko. A tak właśnie przecież funkcjonuje świat. Przy tym niektóre dialogi wchodzą na wysoki poziom absurdalnego humoru, co niewątpliwie należy zaliczyć in plus.
Były sobie Karaiby
Najbliższe porównanie, jakie mi nasuwa się do „Przemierzyć Karaiby” to stary serial animowany „Było sobie życie”. Tam również można było znaleźć masę dobroci, zabawy, radosnych postaci i dużej porcji wiedzy, choć w przypadku komiksu Lupano i Chemineau zamiast biologii, twórcy stawiają na historię. Myślę, że czytelnik przyzwyczajony do poprzedniego tytułu autorów, „Bibliomulica z Kordoby” odnajdzie się w „nowym komiksie „Przemierzyć Karaiby” jak w domu.
„Przemierzyć Karaiby”, w przeciwieństwie do Dombeya, ostatecznie dowozi. Lektura jest przyjemna, wciągająca i pomimo zgrzytów, które mogą pojawiać się (biorę to pod uwagę), wyłącznie w dziaderskich oczach zapewnia odpowiednią porcję rozrywki. Zresztą – widzę że komiks już zniknął z mojej półki i wylądował w pokoju córki. To chyba wystarczająca ocena.
Za egzemplarz recenzencki dziękujemy wydawnictwu Kultura Gniewu.
Warto Zerknąć
.