Nie zapomnij do nas zajrzeć – > 
Timof Comics podsunął nam właśnie świeżutki komiks dla młodych dorosłych – Chcę Latać autorstwa Kachisou. Komiks opowiada historię, którą już dobrze znamy, ale niewątpliwie nie zaszkodzi ją sobie odświeżyć. Ku przestrodze.
Chcę latać ekspresem z Portugalii do Japonii
Kachisou urodziła się w 1994 roku w portugalskim Faro jako Cátia Mariline Sousa. Jej młodzieńcza fascynacja mangą i anime (sama siebie określa mianem psychofanki studia Ghibli) dość szybko zaowocowała pierwszymi pracami nawiązującymi do estetyki japońskiego komiksu. To, co zaczęło się jako zwykła fanowska zabawa, dość szybko zyskało uznanie w oczach odbiorców i zaczęło przynosić autorce wyróżnienia. Co ciekawe, twórczość Kachisou doceniono przede wszystkim w samej Japonii. W 2020 roku ukazał się pierwszy jej komiks Weak, a trzy lata później Quero Voar, który w polskim przekładzie Jakuba Jankowskiego, jako Chcę latać, wydał właśnie Timof.
Marzenia o rozprostowaniu skrzydeł
Głównym bohaterem Chcę Latać jest nastoletni Kyle. Jego życie, z pozoru tylko poukładane i szczęśliwe, to tak naprawdę nieustanna męka. Chłopak czuje się więźniem rodzicielskich oczekiwań i rygoru narzucanego przez konserwatywnego ojca. Stłamszony i uwiązany na łańcuchu ojcowskiego reżimu, zdobywa się w końcu na bunt i wyrusza na poszukiwanie wolności. W życiu Kyle’a pojawia się dawny kumpel z dzieciństwa i to on będzie przewodnikiem bohatera po nowo odkrytych terytoriach. Przyjaciele zanurzą się po uszy w to, co oferuje życie. Ale czy zachłannie chwytając się upragnionej wolności, Kyle przemyślał kwestię konsekwencji? Ostatecznie chłopak nie wie do końca, czego chce, ale wie, że chce tego natychmiast. Chce latać – tylko czy wie, co to właściwie znaczy?
„Na zawsze” nie trwa zbyt długo
Kyle ma w sobie sporo z mitycznego Ikara, zachłystującego się swobodą. Trochę widać tu Holdena Caulfielda z kultowej powieści „Buszujący w zbożu” J. D. Salingera, acz na końcu jest typowym nastolatkiem, buntującym się bezkrytycznie, totalnie i dla samej idei buntowania. Jego wybory nierzadko trudno obronić, ale może właśnie dzięki temu, że będziemy krytyczni wobec Kyle’a, jego rozumienia wolności, Chcę latać przemówi do nas tak, jak zaplanowała to autorka. Komiks nie jest ani intelektualną łamigłówką, ani raczej nie wywróci do góry nogami naszego spojrzenia na świat. To linearna, czytelna opowieść, bez fabularnych wolt, o które można się potknąć, ale w tym właśnie zdaje się tkwić jego siła. Płyniemy przez tę opowieść bezboleśnie i lekko, a największą robotę mamy do zrobienia po skończonej lekturze.
Dorosłość w czerni i bieli
Fascynacja Kachisou mangą wybrzmiewa w tym komiksie w pełni. Pod błękitną okładką, z której niemal czuć podmuch wiatru mierzwiący włosy głównego bohatera, kryje się surowa czerń i biel. Kreska jest bardzo charakterystyczna do japońskich wydawnictw. Autorka oddaje znakomicie zarówno sceny dynamiczne, rozgrywające się w przestrzeni miejskiej, jak i skromne, kameralne, czasem wręcz intymne kadry, w których kluczowe są emocje bohaterów. Kachisou nie powstrzymuje się nawet przed właściwym mandze przerysowaniem, jeśli chodzi o reakcje i odczucia stworzonych przez siebie postaci. W zasadzie jedyne co odróżnia Chcę latać od typowego dalekowschodniego komiksu, to układ kadrów i plansz.
Chcę latać skierowany jest przede wszystkim do młodszych czytelników i niekoniecznie zachwyci starszych odbiorców, przyzwyczajonych być może do nieco bardziej złożonych fabuł lub oczekujących innych wyzwań rzucanych przez dzieło. Warto jednak po komiks Kachisou sięgnąć, bo może właśnie mamy gdzieś blisko swojego Kyle’a, który zaraz zacznie szukać własnej wolności. Dzięki temu może łatwiej będzie zrozumieć rozterki i wyzwania, które stoją przed ludźmi wkraczającymi w dorosłość.
za egzemplarz recenzencki dziękujemy wydawnictwu Timof i cisi wspólnicy
