Na pudełku: Wściekły niedźwiedź w pancerzu Warhammera, klimat walki i obietnica rodzinnej zabawy.
Na stole: milczenie, liczenie punktów głowie, nerwowe spojrzenia i zdania w stylu:
Nie… tylko nie ten gatunek. Przecież on JUŻ wygrał poprzednie starcie.
Jeżeli istnieje w Polsce komiks, który potrafi jednocześnie bawić, uczyć, zadziwiać, wzruszać i sprawić, że zaczynasz rysować własne maszyny latające z wanny – to właśnie Tytus, Romek i Atomek. A teraz, dzięki geniuszowi Reinera Knizii i nieśmiertelnej energii Papcia Chmiela, dostajemy wersję planszową
Nowa Ziemia nie należy do grona tytułów ciężkich, czy nawet średnich to przyjemnie i lekko łechce potrzeby eurograczy. Jak zatem wypada nowy tytuł Reiner-a Kizia i co ma wspólnego choćby z takim Moje Miasto?
Planszówki typu legacy przez wielu uważane są za świętokradztwo. Bo jak to tak, bezpowrotnie zmieniać czy niszczyć elementy gry? Do niedawna myślałem podobnie. Za sprawą Moje Miasto mówię “sprawdzam”. Jak ten eksperyment się udał?
